1. شناسایی پارچه: مواد بازیافتی دارای بو، پیوند ضعیف بین چسب و پارچه خواهند بود و چسب سفید به نظر می رسد. همچنین در حین استفاده چروک و پوسته پوسته می شوند.
2. طرز کار: تجهیزات قدیمی باعث ایجاد لباس هایی با فاصله دوخت بسیار زیاد، ارتفاع دوخت نامناسب و آب بندی ناکافی می شود و آنها را مستعد نشت آب می کند.
3. طراحی و سبک: حفاظت عملی در برابر باران و راحتی پوشیدن و به دنبال آن زیبایی شناسی را در اولویت قرار دهید.
4. قابلیت تنفس: اگر برای محافظت در برابر باران طراحی شده باشد، یک پوشش مهر و موم شده از خروج گرمای بدن جلوگیری می کند که منجر به بیرونی خنک و داخلی گرم می شود و باعث جمع شدن آب و خیس شدن پوشش می شود.
بارانی را می توان بر اساس ترکیب مواد طبقه بندی کرد:
بارانی های پارچه ای: از پارچه روغنی (پارچه ای که با روغن تونگ یا روغن پریلا پوشانده شده است) ساخته شده است. بعداً عملکرد پارچه لاستیکی به طور مداوم بهبود یافت. بارانی های پارچه ای لاستیکی دارای خاصیت ارتجاعی، عایق و مقاومت در برابر چین هستند و به طور گسترده ای به عنوان محافظ باد و باران برای محافظت از کار استفاده می شوند.
کت های بارانی فیلم پلاستیکی: ساخته شده از فیلم پلاستیکی چسبانده شده (پلی وینیل کلراید یا پلی اتیلن). ساخت این نوع کت های بارانی آسان، سبک وزن، نرم، در رنگ ها و طرح های مختلف و ارزان هستند، به همین دلیل از دهه 1960 استفاده گسترده ای از آن ها صورت گرفت. یک نوع، بارانی{3}}به سبک شنل (که پانچو نامیده می شود) که به طور خاص برای دوچرخه سواران طراحی شده است، به دلیل طراحی کاربردی و سهولت در پوشیدن آن به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد. کتهای بارانی ساخته شده از پارچه ضد آب یا دافع روغن{5}} نیز از پارچه ضد آب ساخته می شوند. پارچه دافع روغن نه تنها ضد آب است، بلکه قابلیت تنفس خوبی نیز دارد و آن را برای کت های بارانی با کیفیت- مناسب می کند. انواع مختلفی از پارچه های ضد آب وجود دارد، از جمله خاکی پنبه خالص ضد آب، پوپلین پلی استر{11}پنبه ضد آب، و ابریشم پلی استر ضد آب. کت های بارانی اغلب به سبک های لباس بیرونی مد روز ساخته می شوند که کاربردهای متعددی دارند و برای روزهای آفتابی و بارانی مناسب هستند.
